Reflections on the grey zone between language legislation and implementation in EU asylum practice

Abstract

Volgens Artikel 12 van de EU Richtlijn inzake Asielprocedures moeten verzoekers worden ingelicht over de te volgen procedure “in een taal die zij begrijpen of waarvan redelijkerwijze kan worden aangenomen dat zij deze begrijpen” en “moeten zij, telkens wanneer dat nodig is, gebruik kunnen maken van de diensten van een tolk” (2013/32/EU). Deze criteria zijn nauwelijks toepasbaar en onduidelijk voor wat het metalinguïstische bewustzijn betreft dat vereist is voor een correcte inschatting van de nodige taalondersteuning. Dit artikel focust op enkele linguïstische aspecten die in de huidige asielwetgeving onderbelicht zijn. Onduidelijke richtlijnen leiden tot tegenstrijdigheden tussen lidstaten bij de interpretatie en toepassing van taalgerelateerde richtlijnen in de dagelijkse asielpraktijk.